Dinsdag 18-05-2004
Vandaag naar Texel gereden. Om 09.00 stond Paul voor de deur. Even had ik er nog een hard hoofd in dat alle 7
kisten met toebehoren en nog wat spullen voor de baas mee konden. De zorg bleek ongegrond, xantia break heeft
veel ruimte. Mee gingen: schuimpjes; miss america, flying-V1, flying-V2. Elektrozwever mefisto. Slowflyers, pitts
special, fun3d, extrema 330s. Naar de club om de rest te ontmoeten. Na een bakje koffie reden we om 10.00 samen weg.
De reis liep vlot en iets na enen waren we al bij het onderkomen. De wind was westzuidwest waardoor er in de
slufter gevlogen kon worden. Flying-V2 mee en vliegen maar. Helaas, zwaartepunt te ver naar achter en onbestuurbaar.
Enkele oudjes die op het bankje van de rust wilden genieten kregen de Flying-V2 naast zich in de bank geparkeerd.
De mevrouw piepte nog 'het is hier een rustgebied hoor!' dus maar even niet meer proberen. Later die middag met
wat lood in de neus ging het perfect. De romp modellen zakten regelmatig onderuit wanneer de wind iets afnam
maar de vliegende vleugels van Cees, Paul en mij bleven airborne. Paul bleef bijna een uur achter elkaar
in de lucht, wat mooi is voor een dergelijk model.
's Avonds werd nog van alles gevlogen. Elektrozweef, slowfly en wat helemaal nieuw is de shocky's die de vreemdste
capriolen uithalen in de handen van een goede piloot. Bij het invallen van de duisternis demonstreert Piet hoe je
een met LED's beklede shocky door de nacht stuurt. Mooi werk, Piet.
Woensdag 19-05-2004
Met z'n allen vliegen bij de pont.
Lekker geslapen. Om 09.00 opgestaan en een ontbijtje genomen. De jongens vinden de wind geschikt voor vliegen bij
de pont. Het waait ook harder dan gisteren. En masse gaan we die kant op. Het blijkt te kloppen. De wind staat
wat schuin op de helling maar is hard genoeg. De 2e wereldoorlog kistjes zoeven door de lucht. Ik Vlieg nu met
de miss Amerika. Wanneer iedereen vliegt is een botsing onvermijdelijk. Vele hits zijn het gevolg waarbij ook
eens drie kisten tegelijk botsen en ineengestrengeld ter aarde storten. Enkelen lopen wat schade op, meestal
gescheurde rompen omdat de strapping tape hier niet gebruikt is. Ook stabilo's en kielvlakken hebben het zwaar.
Overigens houden de depron delen zich goed. Dit was een probeersel en dit lijkt vooralsnog goed uit te pakken.
Tegen twaalven krijgen we trek en rijden terug naar de boerderij. Na het eten gaan Paul en ik een kijkje nemen
in de koog. Het stranddorpje is rustig maar heeft een leuk winkelstraatje en strandtentjes. We nuttigen hier wat
en na een uurtje of zo hebben we het gezien. Terug bij de boerderij zien we dat er weer in de slufter gevlogen
wordt en snel gaan we er ook heen. Weer lekker sturen met de flying-v2.
Tot aan het avondeten houden we het vol.
We eten een Hollandse pot, karbonaadjes, witlof in ham en kaas, lekker. Na het avondeten maakt Cees ons weer
enthousiast en trekken we nogmaals naar de slufter. Nu zakt alles onderuit behalve als je geen romp hebt.
Er blijven drie kisten over die nog heerlijk blijven hangen.
's Avonds nog even de extrema laten gaan maar een stuurfoutje beëindigd de pret. Secondenlijm en versneller
repareren de op het eerste gezicht ernstige schade. Het landingsgestel mag eraf blijven, dit werkt niet voor
buiten.
Een prachtige dag voor 200% benut. Het vel straat strak en kleurt rood. Heerlijk!
Donderdag 20-05-2004
De laatste gasten arriveren ook voor het kamp. Er staat een westenwindje, niet al te hard. Er moet dus weer in
de slufter gevlogen worden. Omdat het vandaag hemelvaartdag is zijn er veel toeristen op het plateau. Dit is
voor ons geen reden om niet te vliegen en weer ziet de lucht zwart van het schuim.
Schuimpjes van Roland, Hans en Ron in de slufter.
We blijven wat meer naast dan voor het plateau vliegen omdat we niemand willen raken. Toch blijven de
trottoirtegels van het plateau een vreemde aantrekkingskracht uitoefenen op het epp en menig ho-kistje
kwakt erop. Dit wordt niet altijd gewaardeerd door onze toeschouwers. Nu en dan gaan de kisten dan ook
aan de grond voor een afkoelingsperiode. We krijgen nog bezoek van een collega vlieger met een zagi.
Als de man roept dat deze niet kapot kan is het Jeroen die dat wel eens wil zien. Tot drie keer toe komt
de man een stukje plakband lenen voor de kist die niet kapot kan! Maar hij vind het prachtig om een
stukje mee te sturen. Ondanks onze waarschuwingen gaan er toch steeds vliegers in het duin staan of zitten
sturen. Op een gegeven moment verschijnt dan ook onze boswachtster en worden we gesommeerd direct te
stoppen met onze bezigheden. Helaas, pindakaas, even niet meer vliegen in de slufter.
's middags gaan de mannen een alternatief plekje zoeken en vinden die bij de vuurtoren.
Zelf blijf ik bij het huisje om wat bij te komen van het stuurwerk. In de avond vlieg ik nog met de mefisto.
Het blijft hard waaien dus de slowflyers mogen binnen blijven. 's avonds krijgen we een heerlijke koude schotel
voorgeschoteld die er wel in gaat.
Vrijdag 21-05-2004
Vliegen in de kom bij het monument.
Noordenwind dus de Cocksdorp is vandaag onze startplaats. We vliegen in de kom bij het monument. Miss Amerika
draait braaf haar rondjes. Ron en Jeroen doen hun best om elkaar en alles wat verder in de buurt komt uit de
lucht te vliegen. Regelmatig waait een of ander zijn kist achter de dijk. Na een uurtje houden we het voor
gezien en vertrekken om een broodje te eten. In de middag opnieuw naar deze stek en lekker uren maken.
Het blijft ook in de avond hard waaien dus geen vliegen bij de boerderij. We hebben vanavond barbecue
waarbij af en toe een druppeltje valt maar het kan net.
Zaterdag 22-05-2004
Vliegen in de kom bij het monument.
Een beetje guur weer vandaag. Forse westenwind met veel bewolking. Ik besluit niet te smeren met betonspray
wanneer we richting de vuurtoren trekken. Deze locatie is zelfs voor Paul nieuw.
Een beetje guur weer vandaag. Forse westenwind met veel bewolking. Ik besluit niet te smeren met betonspray
wanneer we richting de vuurtoren trekken. Deze locatie is zelfs voor Paul nieuw. Na even zoeken vinden we onze
mede clubleden verwikkeld in een mooi luchtgevecht. Al snel zitten wij er ook tussenin. Wat een mooie plek is
dit! Het duin loopt helemaal rond de vuurtoren van west naar noord. Eerst een strook asfalt, dan duin, een hek
(helaas prikkeldraad ofwel stacheldraht) en dan nog een flink hoog duin erachter. Hier kom je goed hoog. Geen
publiek achter je, dit is de gevarenzone als je crashed. Helaas begint het hard te waaien en te regenen.
Iedereen vertrekt maar Paul en ik nemen een kop koffie met appeltaart om de bui over te laten waaien.
Na de versterking van de inwendige mens opnieuw vliegen, nu met z'n tweeën. Opnieuw vallen er druppels
en we besluiten het voor gezien te houden. 's middags gaan we met de hele club nog een laatste keer sturen
langs dit mooie hellinkje. Een perfecte afsluiting voor wat betreft het hellingvliegen.
Eenmaal in het huisje terug merk ik dat iedereen met spanning zit te wachten op de avondmaaltijd.
Vanavond hebben we de rijsttafel, vandaar. Het smaakt heerlijk en ik eet natuurlijk veel te veel.
Voldaan kan ik terugkijken op de week. omdat het nu echt is gaan stormen is vliegen bij de boerderij
geen optie meer en de spullen worden ingepakt.
| 
